ਠਾਹ ਸੋਟਾ

ਕਾਕਿਆਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ

ਮਾਰੀ ਸੱਟ ਵਿਦਰੋਹ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ‘ਤੇ, ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਮਹਿੰਗਾਈ ਤੇ ਫਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਲੋਕ ਰਾਜ ਤੋਂ ਤੋੜ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇਣਾ, ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਤੇ ਡਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਸਹਿਮ ਪਾਇਆ ਐ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਯਾਰੋ, ਛੋਕਰ-ਖੇਲ੍ਹ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਝਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਵਿਗੜੇ ਪੁੱਤ ਸਿਆਸਤੀ ਆਗੂਆਂ ਦੇ, ਕਦੇ ਫੜ੍ਹੇ ਨਾ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਨਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਮੁੰਡਾ ‘ਆਪਣਾ’ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਸੱਤਾ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹਾਂ ਠਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਸਿਆਸੀ ਦਲਾਂ ਦੇ ਪਿਓ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੁੰਦੇ, ਪਾਇਆ ਗੰਦ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਕਾਕਿਆਂ ਨੇ!

ਨਿਤਸ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਤੀਸ਼?

ਆ ਰਹੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰਖਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀ, ਚਾਲੇ ਇਕੋ ਨੇ ਬੱਗਿਆਂ-ਸਾਵਿਆਂ ਦੇ।
ਵਫਾਦਾਰੀਆਂ ਰਹਿਣ ਨਾ ਇਕ ਪਾਸੇ, ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਦੇ।
ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਅਰਥ ਨੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ, ਕੀਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵਾਅਦਿਆਂ-ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੇ।
ਗੁਪਤੋ ਗੁਪਤੀ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਤੀਰ ਤਿੱਖੇ, ਵੱਡੀ ਧਿਰ ਵਲੋਂ ਲੋਭ-ਡਰਾਵਿਆਂ ਦੇ।
ਆਕੀ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਈਨ ਜਦ ਮੰਨਦਾ ਏ, ਨਾਟਕ ਉਦੋਂ ਹੀ ਉਹਦੀ ਤਫਤੀਸ਼ ਬਣ ਜਾਏ।
ਰਾਈ ਜਿੰਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਆਗੂਆਂ ਦਾ, ਨਿਤਸ਼ੇ ਦਿਸਦਾ ਕੋਈ ਕਦੋਂ ਨਿਤੀਸ਼ ਬਣ ਜਾਏ?

ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਿ ਬਦਮਾਸ਼?

ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੋਵੇਂ, ਖਬਰਾਂ ਰੋਜ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆਉਣ ਯਾਰੋ।
ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਚੁੱਕੀ ਏ ਅੱਤ ਪੂਰੀ, ਤੇਲ ਬਲਦੀ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਉਹ ਪਾਉਣ ਯਾਰੋ।
ਵਿਰਸੇ ਵਿਚ ਜੋ ਚੱਲੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨੇ, ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਡਹੇ ਮਿਟਾਉਣ ਯਾਰੋ।
ਗਲੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦੇ ਨੇ ਕਾਇਰ ਬਣ ਕੇ, ਲਾਜ ਆਪਦੇ ਜੰਮਣ ਨੂੰ ਲਾਉਣ ਯਾਰੋ।
ਪਿਛੇ ਜੀਣ ਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਏ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ ਇੱਜਤ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਸਮਝੋ।
ਅੰਨੇ ਕਾਮ ਵਿਚ ਹੋਏ ਬੇ-ਗੈਰਤਾਂ ਨੂੰ, ‘ਪ੍ਰੇਮੀ ਜੋੜੇ’ ਨਾ ਕਹੋ, ਬਦਮਾਸ਼ ਸਮਝੋ!

ਮੱਛੀ ਬਨਾਮ ਮਨੁੱਖ!

‘ਸੈਟ’ ਹੋਣ ਲਈ ਜਾਲਦੇ ਜਫਰ ਲੋਕੀਂ, ਕਰਿਆ ਲਾਲਚ ਪਰ ਸੁੱਟਦੈ ਪੱਟ ਕੇ ਜੀ।
ਆਖਰ ਸਬਰ ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ, ਕੋਈ ਨਾ ਰੱਜਿਆ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਖੱਟ ਕੇ ਜੀ।
ਮਗਰੋਂ ਫੇਰ ਪਛਤਾਇਆਂ ਕੀ ਹੱਥ ਆਉਂਦੈ, ਨੀਤੀਵਾਨਾਂ ਦੇ ਕਥਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਜੀ।
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਲੋਕ ਮਿਸਾਲ ਬਣਦੇ, ਦੁਨੀਆਂਦਾਰੀ ਤੋਂ ਜਿਉਂਦੇ ਜੋ ਹੱਟ ਕੇ ਜੀ।
ਅਮਲ ਕਰੇ ਤੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁਧਰ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ ਅਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਰੱਟ ਕੇ ਜੀ।
ਮੱਛੀ ਫੇਰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਇਨਸਾਨ ਨਾਲੋਂ, ਮੁੜ ਤਾਂ ਪੈਂਦੀ ਏ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੱਟ ਕੇ ਜੀ!

ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੁੱਠ!

ਫੇਸ ਬੁੱਕ ‘ਤੇ ਭਾਅ ਜੀ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ‘ਪਾਜੀ’, ਹਾਲਤ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ‘ਦਿੱਸ’ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਬਦ ਵੀਰ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ ‘ਬਰੋ’ ਹੁਣ ਤਾਂ, ਸਾਡੀ ਭੈਣ ਜੀ ਬਦਲ ਕੇ ‘ਸਿੱਸ’ ਹੋ ਗਈ।
ਟਿੱਚਰ ਅਤੇ ਮਖੌਲ ਵੀ ‘ਲੌਲ’ ਬਣ ਗਏ, ਆਵੇ ਯਾਦ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ‘ਮਿੱਸ’ ਹੋ ਗਈ।
ਚੁੰਮਣ ਕ੍ਰਿਆ ਸੀ ਮਿਸ਼ਰੀ ਦੀ ਡਲੀ ਜਿਹੀ, ਨਵੇਂ ਪੋਚ ਲਈ ਵਿਗੜ ਕੇ ‘ਕਿੱਸ’ ਹੋ ਗਈ।
‘ਗੁੱਡ ਲੱਕ’ ਨੇ ਨਿਗਲਿਆ ‘ਭਲਾ ਹੋਵੇ’, ਘੁੱਟ ਸਿਮਟ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ‘ਸਿੱਪ’ ਯਾਰੋ।
ਐਚ ਏ, ਐਚ ਏ ਨੇ ਹਾਸੇ ਦੀ ਤਾਂ ਮੱਲੀ, ਹੁਣ ਅਫਸੋਸ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ‘ਰਿੱਪ’ ਯਾਰੋ।

ਵਡਾਰੂਆਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ?

ਕਲਾ ਲਿਖਣ ਦੀ ਜਾਣਨੇ ਵਾਲਿਓ ਜੀ, ਕਾਲੇ ਲਿਖ ਨਾ ਬੈਠਿਓ ਲੇਖ ਯਾਰੋ।
ਕੌੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਜਦੀ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਮੇਖ ਯਾਰੋ।
ਚੱਲੇ ਕਲਮ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਾਸਤੇ ਹੀ, ਹੋਵੇ ਬਾਹਰਲਾ ਕੈਸਾ ਵੀ ਭੇਖ ਯਾਰੋ।
ਕਿਸਦੇ ਵਾਸਤੇ ਕੀ ਮੈਂ ਲਿਖਣ ਲੱਗਾਂ, ਸਿਆਣਾ ਲੇਖਕ ਇਹ ਲੈਂਦਾ ਏ ਦੇਖ ਯਾਰੋ।
ਜਾਂਦਾ ਨੇੜੇ ਅਨਜਾਣ ਨਾ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ, ਡਰ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏ ਤਾਰੂਆਂ ਦਾ।
ਸਮਝੋ ਡੁੱਬਿਆ ਉਹ ਵੀ ਹੰਕਾਰ ਅੰਦਰ, ਜਿਹੜਾ ਕਰੇ ਅਪਮਾਨ ਵਡਾਰੂਆਂ ਦਾ!

ਕਾਰ ਤੇ ਵਿਧਾਨਕਾਰ!

ਚੋਣ-ਪ੍ਰਚਾਰ ਵੇਲੇ ਥੱਕਦੇ ਨਾ ਦਿਨ ਰਾਤ, ‘ਡੋਰ-ਟੂ-ਡੋਰ’ ਪਹੁੰਚ ਘਾਲਦੇ ਨੇ ਘਾਲਣਾ।
ਵੰਡਦੇ ਨੇ ‘ਪੁੱਤ’ ਹੀ ਨਿਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਬਣਦੇ ਹੀ ਐਮæਐਲ਼ਏæ ਸਿੱਖ ਜਾਂਦੇ ਟਾਲਣਾ।
ਸੱੱਤਾਧਾਰੀ ਖੂੰਜੇ ਲਾਈ ਰੱਖਦੇ ‘ਵਿਰੋਧੀਆਂ’ ਨੂੰ, ਲੱਗਦੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੁਣ ਲੋਕ ਰਾਜ ਗਾਲਣਾ।
ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਚੰਮ ਦੀਆਂ, ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿਸੇ ਨਹੀਂਓਂ ਗੱਦੀਓਂ ਉਠਾਲਣਾ।
‘ਤੀਸਰੇ’ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਣੇ ਦੀ ਕਰੀ ਗਿਟਮਿਟ, ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ਰਾਜ ਕਹਿੰਦੇ ‘ਦੋਹਾਂ’ ਨੇ ਸੰਭਾਲਣਾ।
‘ਕਾਰ’ ਭਾਵੇਂ ਰੱਖਦਾ ਹਰੇਕ ਹੀ ਵਿਧਾਨਕਾਰ, ਪਰ ਹੁੰਦੀ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ‘ਵਿਧਾਨ’ ਦੀ ਨਾ ਪਾਲਣਾ!

ਮੀਡੀਏ ਲਈ ਡਰਾਮੇ!

ਮਤੇ, ਬਿਲ, ਬਹਿਸ ਤਾਂ ਅਲੋਪ ਹੋਈ ਜਾਂਦੇ ਹੁਣ, ‘ਮੱਛੀ ਮੰਡੀ’ ਹੁੰਦੀ ਐ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਅੱਜ ਕੱਲ।
‘ਟੋਪੀ ਵਾਲਿਆਂ’ ਦੀ ਪੱਗ ਲੱਥ ਗਈ ਜਿੱਦਣ ਦੀ, ਫਿਰਦੇ ਜਤਾਉਂਦੇ ‘ਦੁੱਖ’ ਨੀਲੇ ਭਾਈ ਅੱਜ ਕੱਲ।
ਧਾਰਮਿਕ ਰੰਗ ਦੇ ਕੇ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਉਛਾਲ ਰਹੇ ਨੇ, ‘ਚਿੱਟਿਆਂ’ ਨੂੰ ਫਾਹੁਣ ਲਈ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਜਾਲ ਅੱਜ ਕੱਲ।
ਲਾਹੀਆਂ ਦਸਤਾਰਾਂ, ਆਪ ਬੀਬੀਆਂ ਵੀ ਕੁੱਟੀਆਂ ਸੀ, ਕਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ ਨੇ ਉਹ ਅੱਜ ਕੱਲ।
ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਹੋਣਾ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਇੱਕੋ ਮਿੱਥ ਲੈਂਦੇ, ਖੁੱਸੀ ਹੋਈ ਗੱਦੀ ਹੀ ਸਤਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਅੱਜ ਕੱਲ।
ਲੋਕ ਹਿੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤਾਂ ਬਹਾਨਾ ਜਿਹਾ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, ਮੀਡੀਏ ‘ਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਡਰਾਮੇ ਹੋ ਰਹੇ ਅੱਜ ਕੱਲ!

ਨੈਟ ਤੇ ਨਿਆਣੇ

ਸਮਾਂ ਬਦਲਿਆ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਯਾਰੋ, ਲਗਦਾ ਭੇਤ ਨਾ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਭਾਣਿਆਂ ਦਾ।
ਨਵੇਂ ਪੋਚ ਨੇ ਦੇਸੀ ਖੁਰਾਕ ਛੱਡੀ, ਚਸਕਾ ਪੈ ਗਿਆ ਚਟਪਟੇ ਖਾਣਿਆਂ ਦਾ।
ਕੰਨ ਧਰੇ ਨਾ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲ ਕੋਈ, ਜੀਣਾ ਦੁੱਭਰ ਹੋ ਗਿਐ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦਾ।
ਰਾਹ ਪਏ ਨੇ ਐਸ਼ਪ੍ਰਸਤੀਆਂ ਦੇ, ਭਾਅ ਪਤਾ ਨਾ ਆਟੇ-ਦਾਣਿਆਂ ਦਾ।
ਵਿਰਸੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਫਿਕਰ ਕੋਈ ਨਾ, ਭੁੱਸ ਪਿਆ ਮੋਬਾਇਲ ਤੇ ਗਾਣਿਆਂ ਦਾ।
ਭੱਠ ਝੋਕਦੇ ਰਹਿਣ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮਾਪੇ, ‘ਨੈਟ’ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਨਿਆਣਿਆਂ ਦਾ!

ਰਾਖੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ?

ਅਸੀਂ ‘ਆਹ’ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ ‘ਅਹੁ’ ਕਰਨਾ, ਮਘੇ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿਚ ਕਹੀ ਜਾਂਦੇ।
ਸਬਜ਼ਬਾਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਨੀਵੇਂ ਹੋ ਹੋ ਕੇ ਭੁੰਜੇ ਹੀ ਲਹੀ ਜਾਂਦੇ।
ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ, ਚੋਣਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਪਾਣੀ ‘ਚ ਬਹੀ ਜਾਂਦੇ।
ਨੱਥ ਪਾਉਣ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੇ ਵਾਅਦੇ, ਫੇਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਢਹੀ ਜਾਂਦੇ।
ਪਾ ਕੇ ਲਿਸ਼ਕਦੀਆਂ ਜੈਕਟਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ, ਰਾਜਧਾਨੀ ‘ਚ ‘ਮਹਿਫਿਲਾਂ’ ਜੁੜਦੀਆਂ ਨੇ।
ਗੱਦੀ ਬਹਿਣ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾ ਕੇ, ਮਗਰੋਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਧੱਜੀਆਂ ਉੜਦੀਆਂ ਨੇ!