ਠਾਹ ਸੋਟਾ

ਮਾਡਰਨ ਚਿੱਤਰ-ਗੁਪਤ!

ਸੁਣਿਐਂ ਕਹੇ ਇਤਿਹਾਸ-ਮਿਥਿਹਾਸ ਏਦਾਂ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਲੇਖਾ ਵੀ ਮੰਗਣਾ ਐਂ।
ਹਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਦਾ ਦੇਖ ਕੇ Ḕਵਹੀ-ਖਾਤਾḔ, ਗੁਨਾਹਗਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੂਲੀ ‘ਤੇ ਟੰਗਣਾ ਐਂ।
ਰੱਤ ਪੀਣਿਆਂ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਅੰਤ ਵੇਲੇ, ਮੋਹਰੇ ḔਜਮਾਂḔ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਖੰਘਣਾ ਐਂ।
ਐਪਰ ਢੀਠ ਨਿਰਲੱਜ ਤੇ ḔਲੁੱਚਿਆਂḔ ਨੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ḔਡਰਾਂḔ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਸੰਗਣਾ ਐਂ।
ਚਿੱਤਰ-ਗੁਪਤ ਦੀ Ḕਸ਼ਾਹਦੀḔ ਤੋਂ ਕੌਣ ਡਰਦੈ, ਨੇੜੇ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਲੋਂ ਘਸੁੰਨ ਯਾਰੋ।
ਇਕੋ ਅੱਖ ਸੁਲੱਖਣੀ ਕੈਮਰੇ ਦੀ, ਦੇਵੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੁੰਨ ਯਾਰੋ!

ਜਦ ਪਾਜ ਉਘੜਦਾ ਏ!

ਆਗੂ ਧਰਮ ਦੇ ਤਾਕਤਾਂ ਰਾਜਸੀ ਵੀ, ਥੱਲੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਢੱਕਦੇ ਖੋਟ ਮੀਆਂ।
ਭਾਸ਼ਣ ਝਾੜਦੇ ਫਿਰਨ ḔਵਿਦਵਾਨḔ ਬਣ ਕੇ, ਪਾ ਕੇ ਬੰਦ ਜਿਹੇ ਗਲੇ ਦਾ ਕੋਟ ਮੀਆਂ।
ਐਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਜਤਾਂ ਰੋਲਦੇ ਨੇ, ḔਧੰਦਾḔ ਸਮਝਦੇ ਆ ਗਿਐ ਲੋਟ ਮੀਆਂ।
ਪਾਈਏ ਲਾਹਣਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਮਾਇਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਐਸੇ ḔਗੰਦḔ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਜੋ ਵੋਟ ਮੀਆਂ।
ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਾ Ḕਠਕ-ਠਕਾḔ ਚੱਲਦਾ ਏ, ਵਿਚੋਂ ḔਜੂਠḔ ਤੇ ਬਾਹਰ ਤੋਂ ḔਸੁੱਚਿਆਂḔ ਦਾ।
ਤੋਏ ਤੋਏ ਜਹਾਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਘੜਦਾ ਪਾਜ ਫਿਰ ḔਲੁੱਚਿਆਂḔ ਦਾ!

ਹਾਲ-ਏ-ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ!

ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਕੇ ਉਤਲਿਆਂ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ, ਦਿਨ ਨੂੰ ਰਾਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਕਹਿਣਗੇ ਜੀ।
Ḕਵੱਡੇ ਘਰḔ ਤੋਂ ਥਾਪੜਾ ਰਹੇ ਮਿਲਦਾ, ਉਦੋਂ ਤੀਕ ਹੀ ḔਸਰਬਉਚḔ ਰਹਿਣਗੇ ਜੀ।
ਜਥੇਦਾਰ ਜ਼ਮੀਰ ਜੇ ਸੁਣਨ ਲੱਗੇ, ਫੇਰ Ḕਮੋਠਾਂ ਦੀ ਛਾਂਵੇਂḔ ਜਾ ਬਹਿਣਗੇ ਜੀ।
ਪੰਥ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਸੋਚਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਏ, ਕਿੱਦਾਂ ਕੌਮ ਦੇ ਗਲੋਂ ਇਹ ਲਹਿਣਗੇ ਜੀ।
ਕਰ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਲਈ ਸੀ ਜਥੇਬੰਦੀ, ਆਈ ਹੋਈ ਐ ਜਕੜ ਵਿਚ ਮਨਮੁਖਾਂ ਦੀ।
ਬਸ ਚਾਹੀਦੇ Ḕਚਮਚੇ ਤੇ ਕੜਛੀਆਂḔ ਹੀ, ਐਸ਼ਜੀæਪੀæਸੀæ ਨੂੰ ਲੋੜ ਨਾ ḔਗੁਰਮੁਖਾਂḔ ਦੀ?

ਡੇਰੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਘੰਟੀ!

ਸੂਰਤ ਬਦਲਦੀ ਰਹੀ ਬਹਿਰੂਪੀਏ ਦੀ, ਨੰਗੇ ਸਿਰ ਫਿਰ ਪੱਗ ਤੋਂ ਹੈਟ ਹੋਈ।
ਭੇਖਾਂ ਹੇਠ ਬਦਮਾਸ਼ੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦੈ ਲੈਟ ਹੋਈ।
ਫਿਲਮਾਂ ਵਿਚ ਸੀ ਗਰਜਦਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੂੰ, ਜਾ ਕੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਭਿੱਜੀਓ ਕੈਟ ਹੋਈ।
ਡੇਰਾ ਸਾਧਵੀ ਗੁਫਾ ਤੇ ‘ਮਾਫੀਆਂ’ ਦੀ, ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਏ ਉਤੇ ਇਹ ਚੈਟ ਹੋਈ।
ਹੁਣ ਤਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਣਾ ਏ ਚੌੜ-ਚਾਨਣ, ਜਿਨ੍ਹਾ ਅੱਖਾਂ ‘ਤੇ ‘ਸ਼ਰਧਾ’ ਦੀ ਫੈਟ ਹੋਈ।
ਡੇਰੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਅਕਲ ਆਉਣੀ, ਸਾਹਵੇਂ ਦੇਖ ਕੇ ‘ਢਿੰਬਰੀ’ ਟੈਟ ਹੋਈ!

ਛੱਜਾ, ਹਨੀ ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ!

ਧੀਆਂ-ਪੁੱਤ ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ, ‘ਮੂੰਹ ਬੋਲੀਆਂ’ ਫੇਰ ਵੀ ਰੱਖੀਆਂ ਜੀ।
ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਅਰਸ਼ ਤੋਂ ਫਰਸ਼ ਦਿਸਿਆ, ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਨੇ ਅੱਡੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ ਜੀ।
ਰੋਟੀ ਜੇਲ੍ਹ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘੇ, ਮਨ-ਭਾਉਂਦੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੱਖੀਆਂ ਜੀ।
ਏæਸੀæ ਰੂਮ ਵਿਚ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਔਖੀਆਂ ਝੱਲਣੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਜੀ।
‘ਰਾਣੀ ਮੱਖੀ’ ਦਾ ਸਾਥ ਵੀ ਛੁੱਟਿਆ ਏ, ਬਾਕੀ ਭੱਜੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਜੀ।
ਰੋੜਾ ਛੱਜੇ ‘ਤੇ ਕੋਰਟ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਕੀ, ‘ਹਨੀ’ ਚੋ ਗਿਆ, ਉਡ ਗਈਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਜੀ!

ਜਗਦੀਪ ਜਗਾਇਆ ਦੀਪ!

ਜੋ ਜੋ ਬੀਜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਏ ਆਪ ਹੱਥੀਂ, ਓਹੀਓ ਪੈਂਦਾ ਏ ਅੰਤ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ ਜੀ।
ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਮੁਲੰਮਾ ਜੇ ਧੋਖਿਆਂ ਦਾ, ਹੁੰਦਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਤਾਂ ਲੱਥਣਾ ਜੀ।
ਗੁਲਛੱਰੇ ਉਡਾਉਂਦੇ ਨੂੰ ਦੇਖੀਏ ਨਾ, ਚਾਹੀਏ ਚੋਰ ਦਾ ਹਸ਼ਰ ਵੀ ਤੱਕਣਾ ਜੀ।
‘ਕੱਠੇ ਕਰੇ ਹਜੂਮ ਨਾ ਨਾਲ ਨਿਭਦੇ, ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਅਖੀਰ ਨੂੰ ਸੱਖਣਾ ਜੀ।
ਸਿਰ ਨੂੰ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਜੋ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਾ ਕੇ ਰੱਖ’ਤੀ ਕੁਫਰ ਦੀ ‘ਸੀਪ’ ਯਾਰੋ।
ਪਾ ਕੇ ਤੇਲ ਜਗਾਇਆ ਜਗਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਬੁਝਦਾ ਹੋਇਆ ਇਨਸਾਫ ਦਾ ਦੀਪ ਯਾਰੋ!

ਅੱਤ ਤੇ ਖੁਦਾ ਦਾ ਵੈਰ

ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ-ਕਾਇਦੇ, ਡੇਰਾ ਸਭ ਦੀਆਂ ਫੱਕੀਆਂ ਉਡਾਈ ਜਾਂਦਾ।
ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਘੱਟਾ ਅੱਖੀਂ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਪਾਈ ਜਾਂਦਾ।
ਵੋਟਾਂ ਖਾਤਰ ਨੇਤਾ ਜਦ ਲਾਉਣ ਗੇੜੇ, ਸ਼ਰਤਾਂ ਲਾ ਕੇ ਧੂਣੀ ਰਮਾਈ ਜਾਂਦਾ।
ਗੱਲ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਸੁਣਾ ਦੇਈਏ, ਜਦੋਂ ਵਕਤ ਸੁਵੱਲੜੇ ਆਂਵਦੇ ਨੇ,
ਹਾਂਡੀ ਕਾਠ ਦੀ ਹਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ ਇਹੀ ਫਰਮਾਂਵਦੇ ਨੇ।
ਅੱਤ ਅਤੇ ਖੁਦਾ ਦਾ ਵੈਰ ਹੁੰਦਾ, ਲੋਕ ਕਵੀ ਵੀ ਨਿੱਤ ਪਏ ਗਾਂਵਦੇ ਨੇ।

ਕਾਕਿਆਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ

ਮਾਰੀ ਸੱਟ ਵਿਦਰੋਹ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ‘ਤੇ, ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਮਹਿੰਗਾਈ ਤੇ ਫਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਲੋਕ ਰਾਜ ਤੋਂ ਤੋੜ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇਣਾ, ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਤੇ ਡਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਸਹਿਮ ਪਾਇਆ ਐ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਯਾਰੋ, ਛੋਕਰ-ਖੇਲ੍ਹ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਝਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਵਿਗੜੇ ਪੁੱਤ ਸਿਆਸਤੀ ਆਗੂਆਂ ਦੇ, ਕਦੇ ਫੜ੍ਹੇ ਨਾ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਨਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਮੁੰਡਾ ‘ਆਪਣਾ’ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਸੱਤਾ ਪੱਖ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹਾਂ ਠਾਕਿਆਂ ਨੇ।
ਸਿਆਸੀ ਦਲਾਂ ਦੇ ਪਿਓ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੁੰਦੇ, ਪਾਇਆ ਗੰਦ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਕਾਕਿਆਂ ਨੇ!

ਨਿਤਸ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਤੀਸ਼?

ਆ ਰਹੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰਖਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀ, ਚਾਲੇ ਇਕੋ ਨੇ ਬੱਗਿਆਂ-ਸਾਵਿਆਂ ਦੇ।
ਵਫਾਦਾਰੀਆਂ ਰਹਿਣ ਨਾ ਇਕ ਪਾਸੇ, ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਦੇ।
ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਅਰਥ ਨੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ, ਕੀਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵਾਅਦਿਆਂ-ਦਾਅਵਿਆਂ ਦੇ।
ਗੁਪਤੋ ਗੁਪਤੀ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਤੀਰ ਤਿੱਖੇ, ਵੱਡੀ ਧਿਰ ਵਲੋਂ ਲੋਭ-ਡਰਾਵਿਆਂ ਦੇ।
ਆਕੀ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਈਨ ਜਦ ਮੰਨਦਾ ਏ, ਨਾਟਕ ਉਦੋਂ ਹੀ ਉਹਦੀ ਤਫਤੀਸ਼ ਬਣ ਜਾਏ।
ਰਾਈ ਜਿੰਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਆਗੂਆਂ ਦਾ, ਨਿਤਸ਼ੇ ਦਿਸਦਾ ਕੋਈ ਕਦੋਂ ਨਿਤੀਸ਼ ਬਣ ਜਾਏ?

ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਿ ਬਦਮਾਸ਼?

ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੋਵੇਂ, ਖਬਰਾਂ ਰੋਜ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆਉਣ ਯਾਰੋ।
ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਚੁੱਕੀ ਏ ਅੱਤ ਪੂਰੀ, ਤੇਲ ਬਲਦੀ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਉਹ ਪਾਉਣ ਯਾਰੋ।
ਵਿਰਸੇ ਵਿਚ ਜੋ ਚੱਲੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨੇ, ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਡਹੇ ਮਿਟਾਉਣ ਯਾਰੋ।
ਗਲੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦੇ ਨੇ ਕਾਇਰ ਬਣ ਕੇ, ਲਾਜ ਆਪਦੇ ਜੰਮਣ ਨੂੰ ਲਾਉਣ ਯਾਰੋ।
ਪਿਛੇ ਜੀਣ ਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਏ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਚ ਇੱਜਤ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਸਮਝੋ।
ਅੰਨੇ ਕਾਮ ਵਿਚ ਹੋਏ ਬੇ-ਗੈਰਤਾਂ ਨੂੰ, ‘ਪ੍ਰੇਮੀ ਜੋੜੇ’ ਨਾ ਕਹੋ, ਬਦਮਾਸ਼ ਸਮਝੋ!